La mèrla

I mèrli, ‘na ólta i ghìa le pène biànche, ma chèl envéren lé l’éra stàt en bèl envéren e lé, la mèrla, la gà dìt: “Zenér de la màla gràpa per tò despèt gó i uzilì ‘ndela gnàta”. A lü, ‘l Zenér, gh’è nìt adòs ‘n pó de ràbia, e ‘l gà dìt: “spèta mèrla che te la faró mé adès a té, e se te sét biànca mé te faró ègner négra”. E pò dòpo ‘l gà dit: “Dù ghe i ó e giü ‘n prèstet el töaró e se te sét biànca, mé te faró ní négra”. E alùra ‘l gà fàt nì fò ‘n frèt che se n’ìa mài vést giü compàgn.

Lé la mèrla la saìa piö che fà cói sò uzilì ndèla gnàta, e isé l’è nàda a rifügiàs endèla càpa del camì; dré al camì va sö ‘l föm e lùr i uzilì i è déentàcc töcc négher, e quànche i è nicc fò de là, la mèrla la gh’ìa mìa piö le pène biànche, ma la ghe i éra négre. Alùra Zenér, töt sudisfàt, el gà dìt: “Tò mèrla, che te l’ó fàda mé staólta: se te se stàda biànca mé t’ó fàt ní négra e isé te làset lé de seghetà a tiràm en gìr.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s